Otizmli bir çocuğun annesiyim ben…

Otizmli bir çocuğun annesiyim ben…

Son kahvemin buharını ne zaman izledim, bir çayımı ne zaman huzurla yudumladım, hatırlamam bile…
Benim yollarımın sonu hep bir merkeze, bir terapiye, bir umuda çıkar.

Kar, kış, fırtına, ayaz dinlemem, derdim başkadır benim çünkü, siz iyi bir üniversiteye gidebilsin diye mücadele ederken, ben çocuğum bir kere gözüme bakarak anne diyebilsin diye uğraşırım; siz okulda başarılı olacak mı diye merak ederken ben ses tonu nasıldır diye boşluklara dalarım bundandır bir adım bile geriye atmayaşım.. ve ben bilirim bir adım geriye atarsam çocuğumun geleceğinden çalarım… Ben yaşamın hırsızı olamam, ben anneyim.

Dinlenmek diye bir kelime yok benim sözlüğümde.
Yorulmak, ağlamak, soluklanmak pahalıdır, lükstür benim için… ihanettir bana göre; çocuğumun mücadelesine ihanet.
Günün en erken saatinde de, gecenin en sessiz anında da ayakta, dik dururum.
Kimse bilmez ama… ben, en savunmasız kaldığım anlarda bile en güçlü görünmek zorunda olanım.

Ben, yemeğimi değil… ömrümü bölüşürüm çocuğumla.
Kendi hayallerimden, kendi zamanımdan parçalar koparır; onun geleceğine yollar yaparım.
Benim ellerimde kahve fincanı değil, mücadele var.
Benim kalbimde kırgınlık değil, savaş azmi var.

Ben otizmli bir çocuğun annesiyim…
Yıkılmam. Yorulurum ama pes etmem.
Çünkü ben, bir çocuğun dünyaya tutunma mücadelesinin sessiz kahramanıyım.

Tarihin en garip en korkunç kazası